Wat maakt dat je piekert en hoe kom je deze doodlopende weg weer uit? We leven in een hoofdmaatschappij. Ratio en cognitie worden al van kleins af aan gevoed, aangemoedigd en gewaardeerd. Ergens te begrijpen, want ons hoofd herbergt belangrijke kwaliteiten als helderheid, inspiratie, logica, visie, focus en overzicht. Hoofd staat tegenwoordig bijna gelijk aan kennis en zekerheid; we zijn er zo vertrouwd mee geraakt dat we er blind op zijn gaan sturen. 

Het probleem ligt in de óver focus op denken, waardoor we helderheid verliezen. Door deze overfocus is het onmogelijk om te voelen en andere kwaliteiten in onszelf aan te spreken. 

“Je bewandelt steeds dezelfde gangen. Dit terwijl we júist zo geforceerd opzoek zijn naar nieuwe wegen.”

Waarschijnlijk herkenbare situaties: Je begint aan iets en wilt (gaat) niet naar huis voordat het af is, óf je wacht op dat briljante idee voordat je schakelt naar het volgende, óf er is een probleem waar je kosten wat kost een oplossing voor probeert te vinden, óf je ervaart druk om een keuze maken, terwijl het blijkbaar nog iets vraagt wat nu nog niet helder is. 

Kortom, bij piekeren (of óverdenken) komt er spanning in je systeem omdat je (iets onbewust) aan het forceren bent. Deze spanning gaat 9 van de 10 keer over wie je denkt te moeten zijn, hoe je denkt dat het moet gaan en de ruimte die je denkt te hebben. Ondertussen word je steeds vermoeider, futlozer, verkrampter en gefrustreerder. Je komt in een tunnelvisie terecht en voor je het weet hebben gedachten je in de greep en bewandel je steeds dezelfde gangen. Dit terwijl we júist zo geforceerd opzoek zijn naar nieuwe wegen.

Laat duidelijk zijn dat het best kan best zijn dat je in eerste instantie plezier, flow en of energie ervoer. Maar blijkbaar heb je ergens ‘een afslag’ gemist, waar jouw lichaam je aangaf dat het tijd was voor iets anders. Er wellicht ruimte, energie, ontspanning of herstel nodig was. 

Piekeren staat haaks op het vertrouwen hebben in jezelf dat het antwoord wel tot je komt. 

Hoe vaak zijn het niet die momenten, dat je iets even los laat, je zinnen verzet, iets anders gaat doen, waarop het antwoord gewoon in je opkomt? Plop, opeens is daar helderheid; je weet het! Piekeren vraagt dus om het openen van je mind. Een nieuwe ingang, zodat je het anders kan zien, er nieuwe mogelijkheden kunnen ontstaan. Dat openen staat haaks op wat we in werkelijkheid doen; inkrimpen.

Bij piekeren zit er namelijk onderhuids een bepaalde mate van angst in ons systeem. Er is een gevoelsmatige bedreiging. Er is iets wat je niet lijkt te kunnen accepteren, iets wat er niet helemaal mag zijn, iets wat zou moeten. En wat doen wij mensen als we ons niet veilig voelen? Dan schiet de energie weg uit ons lijf, en in dit geval zet het zich vast rond je hoofd. Je energie stagneert en stroomt niet meer. Je ervaart dus geen contact meer met je innerlijk kompas. 

Wat is er éigenlijk aan de hand?

De grote vraag met piekeren is dus; wat is er éigenlijk aan de hand, wat zit eronder? Wat is de aanjager van mijn gepieker? 

  • Ik weet het niet, maar ik moet het weten…
  • Ik weet het wèl, maar ik durf er niet voor te gaan staan…
  • Ik wil dit niet, maar het is er toch… 
  • Ik mag geen nee zeggen…
  • Ik moet… 

Zomaar wat overtuigingen die je onbewust mogelijk heel belangrijk en waar maakt. Zeker als je vaak piekert is het nuttig om te onderzoeken over welk terugkerend thema het gaat. Want raken we mentaal uit balans, dan heeft dat vaak effect op ons welbevinden en onze fysieke gesteldheid. Met hoofdpijn of slaapproblemen als mogelijke gevolgen.

Hoe houd je jezelf uit deze valstrik?

Het belangrijkste en moeilijkste bij piekeren is de eerste stap: bewust worden. Opmerken en erkennen dat je vast zit en rondjes draait. Van daaruit switchen naar positie van observator die je in staat stelt er naar te kijken. 

A.d.h.v. onderstaande vragen kun je piekeren doorbreken. Dit vraag wel jouw bereidheid om een laagje dieper te kijken en te voelen. 

Zo mooi en relevant in deze is het gezegde: ’Spanning is wie je denkt te moeten zijn, ontspanning is wie je bent’. Merk je dat je jezelf vastzet, dan weet je dus nu dat het juist afstand en ruimte vraagt om weer te luisteren naar je gevoel en de energie weer te laten stromen.

En liever nog ben je voortaan het piekeren vóór. Maar dit is geen quick fix. Dit vraagt de subtiliteit van het leren voelen hoe je jouw fysieke en energetisch systeem kunt gebruiken als innerlijk kompas. Waarbij je je hoofd absoluut blijft aanspreken, maar je ook zult ervaren dat werkelijke zekerheid en vertrouwen ergens anders huist. 

Daarover meer in de volgende blog.